استاد فرزانه و دانشمند جناب آقای دکتر کاظم معتمدنژاد که دانش و اخلاق و ادب را توأمان در خدمت تربیت نسلی نو آور و نواندیش و توانمند گرفته بود و پیشرفت و توسعه همه‌جانبه کشور بخصوص در عرصه ارتباطات را وجهه همت والای خود قرار داده بود پس از عمری تعلیم و تحقیق و تلاش ارجمند دیده از جهان فرو بست و دوستداران علم و فضیلت و خواستاران سربلندی ایران عزیز را سوگوار کرد.

درسوگ پدر مهربان علم ارتباطات

پدر علم ارتباطات ایران در غروبی پاییزی چشم بر هم نهاد تا در آغوش خاک آرام گیرد. برای مردی که درخشش چشمانش را از آفتاب بی‌دریغ کویر به امانت گرفته بود و پشتکارش را از مردمان سختکوش آن دیار آموخته بود، دل سپردن به دانش‌های نو عاشقانه بود.

در ابتدای دهه 40خورشیدی علم ارتباطات دانشی نوپا در ایران بود اما پشتکار دکتر کاظم معتمدنژاد جوانه‌ نورسته‌ روزنامه‌نگاری را به نهالی بدل کرد که در نیم قرن گذشته دربرابر هر‌آنچه خشکسالی و تندر و طوفان بود تاب آورد تا خبرنگارانی را به مردم ایران هدیه کند که هر آینه‌ دیده تیزبین‌شان در برابر بی‌عدالتی‌ها از پای ننشیند.

دکتر معتمدنژاد کسی بود که کتاب‌هایش کتاب‌های مرجع آموزش روزنامه‌نگاری در دانشکده‌های کشور است. ازجمله ویژگی‌های منحصر به فردی که در روش کاری‌اش وجود داشت همگام‌بودن با علم روز در زمینه فعالیت‌هایش بود که از او شخصیت دانشگاهی منحصر به فردی می‌ساخت؛ شخصیتی که آرزوهای بزرگی برای مطبوعات کشورش داشت و ادامه راه را به شاگردانش سپرد. باشد که با همکاری دولت‌ بخشی از این آرزوها محقق شود. یکی از آرزوهای همیشگی دکتر معتمد‌نژاد ایجاد نظام ثبت برای مطبوعات بود. او معتقد بود که نظام ثبت می‌بایست جایگزین نظام صدور مجوز برای مطبوعات باشد چرا که بر این باور بود که صدور مجوز راه را بر آزادی‌ و استقلال مطبوعات دشوار خواهد کرد.

پدر علم ارتباطات کشورمان در مقاله‌ای با عنوان تحولات مبانی حقوقی آزادی رسانه‌ها در عرصه‌های ملی، منطقه‌ای و بین‌المللی بحث مبسوطی در این‌باره دارد.

مهربان و آرام بود

مهربانی و رضایت در چهره‌شان نمایان بود و حتی در بستر بیماری تا واپسین دم زندگی هم آرامش و مهربانی را می‌شد در خطوط صورتشان دید. دکتر‌رؤیا معتمدنژاد، فرزند استاد، در وصف حال پدر گفت: شاید مهم‌ترین ویژگی پدر را بتوان فروتنی و مهربانی دانست، آنقدر که نه‌تنها من و برادرم بلکه شاگردان و دانشجویان ایشان هم بر این باورند که مهربانی همیشه در رفتار پدر جایگاهی ویژه داشت. در روزهای آخر هم هر وقت در بیمارستان به دیدارش می‌رفتیم، رد پای مهر و آرامش را می‌توانستیم در خطوط چهره‌شان ببینیم؛ چهره‌ای که جز مهربانی یادگاری در ذهن مان نگذاشته است. او افزود: پدر از هفته‌ها پیش به‌دلیل وخامت حالشان در بیمارستان ابن‌سینای تهران بستری شدند و با وجود تمام تلاشی که کارکنان این بیمارستان برای درمانشان صرف کردند متأسفانه ساعت 11:30روز پنجشنبه 14آذرماه واپسین دم حیاتشان را سپری کردند و ما و شاگردانشان را با اندوهی سنگین جا گذاشتند.